Welcome to My Dream World Without Limit.

เมืองปาย แม่ฮ่องสอนเป็นจังหวัดที่ใฝ่ฝันว่าอยากไปมากๆๆ และครั้งนี้ความฝันของเราได้เป็นจริง

 

ได้ไปกับคนข้างกายที่ฟ้าได้ประทานลงมาให้ มีคนคอยดูแลใกล้ชิดตลอดเวลา มีงอน ทะเราะ กันบ้างตามประสา

 

แต่โดยรวมแล้วเรามีความสุขกันดี บางทีคนเราก็มองไม่เห็นความห่วงใยของคนใกล้ตัว เพราะมัวแต่มองคนไกลตัว

 

เหมือนเช่นครั้งนี้ที่เราไม่ยอมฟังคำเตือนของเขาคิดแต่จะสนุก จะดูโน่นดูนี่จนตัวเองลื่นตกลงไปในน้ำตก

 

พอเราเงยหน้าขึ้นมองหน้าเค้าเห็นเขาทำหน้าแบบบอกไม่ถูกพร้อมเป็นเห็นน้ำใสๆๆไหลออกมา ทำให้หัวใจเราอ่อนยวบ

 

อยากจะวิ่งเข้าไปกอดแล้วขอโทษที่ไม่เชื่อฟัง พร้อมกับคำพูดเค้าที่บอกมาว่า ถ้าเราเป็นอะไรขึ้นมาเค้าจะทำยังไง

 

แค่นี้เค้ายังดุแลเราไม่ได้ เลยทำให้เรารู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีใครคนนึงที่ห่วงเราและหวงเรา นอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนสนิท.....

 

 

                                        

 

 

 

        ..........L......O......V.......E...............Y......O.......U.......................

 

คนเราทำงานมาหนัก มันก็ต้องมีเวลาเป็นของตัวบ้างชิมิ????? ถ้ามัวแต่ทำงานเก็บแต่เงิน ไม่มีเวลาเที่ยว ชีวิตคงเฉาตายเหมือนต้นไม้ขาดปุ๋ย สูตร 15-15-15

 

แต่จะว่าไปช่วงเวลา 2เดือนที่ผ่านมาเราก็เที่ยวบ่อยเหมือนกันนะเนี่ย ก็คนมันทำงานหนักอ่ะนะแถมเวลาก็ไม่ตรงกับชาวบ้านชาวช่องอีก จะไปไหนกะใครสักทีแสนลำบากเจงๆๆ

 

เริ่มต้นจากอัมพวา 18-19 สิงหา/ ไหว้พระ9วัด อยุธยา 1 กันยา /ไปกินข้าวเย็น ร้องคาราโอเกะ  12 กันยา วันเกิด แหกปากกันจนถึงเที่ยงคืนจนสู่เช้าวันใหม่ที่13กันไปเลย

 

พอตอนเช้าตื่นมาทำงานแบบมึนๆๆแต่ก็ต้องทน เพราะทำตัวเองจะไปโทษใครได้......../ ตามติดด้วยทริปบางชอง เพชรบุรี 15- 16 กันยา หุ หุ อะไรจะเที่ยวเก่งขนาดนี้เนี่ย

 

บ่นไปก็ไม่มีอะไรก็ใจมันอยากเที่ยวหนิหว่าในเมื่อยังมีแรงเที่ยวขอเที่ยวก่อนวุ้ย เดี๋ยวแก่และจะไม่มีลูกหลานพาเที่ยว ชวิตช่างดูเหมือนเศร้า 55555+

 

คราวนี้นู๋อ้อคิดการณ์ไกลจะไปแอ่วเมืองเหนือ........เมืองแห่งสายหมอก แม่ฮ่องสอนนั่นเอง ตั้งใจหาข้อมูลศึกษาอย่างดี ไม่รู้ว่าทริปนี้ที่ตั้งใจไว้จะโดนถอนมติจากที่ประชุมสภา

 

หรือเปล่าเนี่ยสิ แต่ถึงแม้จะต้องถูกถอนแต่ชั้นก็จะไปโว๊ย.............แบบบว่าเอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่อยู่ อิ อิ แล้วเจอกัน 2-3-4-5-6 พ.ย 50 นี้แน่นอน

 

 

 

 

 

 

 

 ได้ไปเยือนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ณ อัมพวา สถานที่ท่องเที่ยวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ไปไม่เคยถึงเลย พอมีโอกาศพร้อมกับคนพาไปใจดี

พาเด็กเที่ยว รู้สึกโลกสดใสขึ้นมาทันที ไม่ต้องมานั่งทนอยู่ในตึกชั้น 11 ทั้งวันทั้งคืน จนบางทีพูดเล่นกะเพื่อนๆๆว่า เราอยู่ที่ทำงานมากกว่าอยู่บ้านอีก

จนตอนนี้ SOS เริ่มกลายเป็นบ้านหลังที่2(แต่บางครั้งก็เหมือนว่าต้องจำใจอยู่ก็ตามที) ส่วนบ้านก็เป็นที่ซุกหัวนอน เพราะแค่กลับไปนอนจริงๆๆ

ถ้าได้ทำงานอยู่ Night มันคงเป็นบ้านเราขึ้นมาจริงๆๆๆแน่นอน

 

มาว่าด้วยเรื่องอัมพวาดีก่า......พอไปถึงที่อัมพวา เหมือนโดนมนต์เสน่ห์แห่งเมืองเก่าดูดไว้สนิทในใจเลย เป็นอะไรที่ประทับใจมาก

แบบว่าทุกอย่างยังคงความเป็นอัมพวา แม้บางทีอาจมีบางอย่างเข้าไปเปลี่ยนแปลงแทรกซึม แต่ผู้คนยังคงรักษาอะไรเดิมๆๆไว้ได้ดีมาก

ถ้าจะให้มาหาก๋วยจั๊บชามละ15บาท ที่ กทม คงหายากแต่เรายังหาได้จากที่แห่งนี้อยู่เลย แถมให้เยอะด้วย ขนมอร่อยๆๆเพียบเลย

พูดแล้วอยากกลับไปอีก และให้สัญญากับตัวเองเรียบร้อยแล้วว่าจะกลับไปอีกแน่นอน.....

 

แต่อะไรที่มากกว่านั้น ตอนนี้เราไม่ต้องโดดเดี่ยวคนเดียวอีกแล้วมีใครมายืนข้างให้เป็นห่วง ให้รู้สึกดีๆๆด้วย เดินจับมือ ถ่ายรูปกันไป

หยอกเล่นกัน ให้มีความสุขกันไป.......... จะรักษาสิ่งนี้ให้ดีที่สุด

 

ขอบคุณที่รักกัน.... 

 

 

 

 

 เนื้อเพลง: ยอม
อัลบั้ม: เพลงพิเศษในคอนเสิร์ต พี.โอ.พี

 

 

แระแล้ววันนี้ก็มาถึงซักที วันที่เรานัดรวมตัวกันได้ ช่างจะยากเย็นเหลือเกิน

เพราะเวลาของแต่ละคนนี้คิวทองกันท้างงงงน้าน....5555+

ครั้งสุดท้ายที่เจอกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตาก็ตั้งแต่เดือนมกราโน่น..........ไปกินMK ที่ Central ลาดพร้าว

 

วันนี้ฤกษ์ดีเพื่อนกลับมาTrain ที่เมืองไทย อีกคนหนีพ่อแม่ไม่กลับบ้าน อีกคนพึ่งสอบเสร็จ ส่วนอีกรายอยากมาเจอเพื่อนแม้ต้องเข้างาน

ตี3ก็มาว่ะน่ารักจริงๆๆเลยเพื่อนเรา 5555+ วันนี้เลยให้อาต์ทเป็นไกด์จำเป็นเลือกร้านฝากท้องด้วยกัน ระหว่างทางก็เดินบ่นกัดจิกกันตลอด

 

ปุ้ย: วันนี้จะได้กินไหมว่ะ

อาต์ท: อีกนิดเดียว น่าเพื่อน

มด: เมนูมีไรเด็ดๆๆว่ะ

อ้อ: ตำปูนะเมิงงงง จำด้วยเดี๋ยวลืม

อาต์ท:คุณเพื่อนได้ยินเสียงน้ำปั่นยัง เลี้ยวซ้ายนะ

 

ระหว่างทางคิดเมนูกันสารพัด พอมาถึงร้านได้โต๊ะกันเรียบร้อย ไอรายงาน108ที่คิดกันมาลืมหมด....กำ--"

เมนูเร่งด่วนก็เกิดขึ้นอีกครั้ง....คราวนี้ตั้งหน้าตั้งตาเมาท์...และ เมาท์อย่างกับไม่เคยเจอกันมา8ปี พออาหารมา

ถึงจะมาพักยกกินกันเงียบเลย .....สนนราคาไปที่ 408 บาท

 

เจอร้านปั่นชื่อดงที่ลงในหนังสือบ่อยมากๆๆเลยแวะกันคนละแก้วมาลองชิมกัน อร่อยจริงๆๆ...สดชื่น

จากนั้นก็เดินเบียดเสียดผู้คนเดินทะลุตลาดมาโผล่ด้านหลัง....แล้วเดินไปหาเพื่อนที่ร้าน โอ้ว์ .....แม่เจ้า

ใส่เสื้อส้มเห็นเด่นชัดแต่ไกล จากนั้นเพื่อนก็เป็นเจ้าบ้านที่ดี ไหนๆๆก้มาพร้อมหน้าแล้วทำตัวให้เป็นประโยชน์ด้วย

มายืนประจำที่ เรียกลูกค้า แต่เรามีกลุ่มปฃเป้าหมายที่ลูกค้าฝรั่งหล่อๆๆ และของแปลกถึงแนวอาหรับ (ถ้าหมูเห็นแกต้องกรี๊ดแน่ๆๆ

แนวท่านชีคเลยที่แกชอบ55555+) แถมไม่ยอมพูดภาษาอังกฤษด้วยนะ พอกินเสร็จถึงมาพูดภาษาอังกฤษด้วย เอาซะมึนไปเลย...

แม่ง.....หรอกให้ตรูมึนอยู่นาน....มันกินกันเหมือนไอติมบุฟเฟ่เลย เล่นเอาลูกค้าคนไทยไม่กล้าเข้าร้าน นึกว่าอาหรับบุกร้าน 5555+

จากนั้นก็ลงมานั่งนินทาเผาขนลูกค้าอินเดียที่มากิน ว่าทำไมต้องมีกลิ่นตัวฟ่ะ....เออพวกเราก็ขยันหาหัวข้อมาเมาท์เอามันส์ได้เรื่อยๆๆ

 

พอขายดิบขายดีจนไอติม3ถังหมด ก็เริ่มภาระกิจShopping ที่รอคอย......เดินกันจนวนรอบ เดินทะลุซอยโน้นออกซอยนี้

ทำไมคนมันถึงเยอะเช่นนี้ฟ่ะ....ร้อนจนไม่มีอากาศให้หายใจ.....ผื่นขึ้นอีกตากหาก....เมื่อยขาแระ หันไปเมาท์กะปุ้ยว่าพวกเราแก่ลงป่าวว่ะ

ไมเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นเลย.......สงสัยหัวข้อนนี้จะเป็นจริงว่าเราหมดวัยเดิน เจ เจ แล้วเหรอ ร่างกายไม่สู้ เศร้าจาย.....แง ......แง

 

ฝนได้ตกกระหนำลงมาซะงั้น ร้านหนังสือยังไม่ได้ไปเลย มดยังไม่ได้กางเกง อ้อยังไม่ได้รองเท้าแตะคู่ใหม่ อาต์ทยังไม่ได้เสื้อแขนยาว

แต่เราก็ไม่ท้อเดินมุดไปหาได้ตามที่ตั้งใจ ยกเว้นหนังสือ เพราะหมดแรงกันจริงๆๆ.....สงสัยจะแก่กันจริงๆๆว่ะ

เลยแยกย้ายกันกลับบ้านดีก่าพรุ่งนี้ต้องทำงานกันหมดเลย......ที่ทำงานอยู่โซนเดียวกันหมดแต่ไม่เคยเจอกันเล้ย

เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เรามาChat MSN ON LINE ผ่านเมล์บริษัทกันเหมือนเดิม 55555+

 

คิดถึงเพื่อนๆๆเหมือนเดิม แล้วเจอกัน